Verhaal: Eyes Like The Sky

Vandaag voor het eerst een verhaal van mij, ladyElisa. Zit je lekker binnen met dit slechte weer en heb je niets te doen? Lees dan snel verder!

Eyes Like The Sky

Opnieuw kuste ze zijn koude lippen. Ze was al vergeten hoe warm en zacht ze ooit waren geweest, en hoe ze die van haar ooit hadden terug gekust. Nu drukten zijn lippen volkomen bewegingloos tegen die van haar, alsof ze een pop kuste in plaats van een jongen. Het was weliswaar zo’n mooie jongen dat ze best kon geloven dat hij niet echt was, en dat ook nooit geweest was. Hij had dikke, glanzende blonde haren, die zo licht waren dat ze in het felle licht bijna wit leken. Zijn ogen waren felblauw, zo stralend blauw als de lucht op een hete zomerdag altijd was. Maar nu was er niet veel van die ogen te zien, die nu bedekt waren door zijn bleke paars getinte oogleden, alsof hij lag te slapen. En eigenlijk lag hij ook te slapen, alleen zou hij nooit meer wakker worden. Hij zou nooit meer zijn ogen openen, nooit meer zijn zachte warme lippen tegen die van haar drukken. Tranen liepen over haar wangen, die in tegenstelling tot haar bleke huid zachtroze waren. Haar grote bruine ogen waren gevuld met nog meer glanzende tranen, die wachtten tot ze ook over haar huid mochten vloeien. Het waren tranen van besef, besef dat haar tijd met hem tot een einde was gekomen. Een stevige arm probeerde haar naar buiten te loodsen, maar ze gaf niet toe. Ze zou hem nooit verlaten, al was hij wel bij haar weggegaan. Ze kon hem onmogelijk de schuld geven, hem alles kwalijk nemen. Wat hij ook gedaan zou hebben, ze zou te veel van hem hebben gehouden om bij hem weg te gaan. Opeens flitste er een herinnering door haar hoofd, een oude herinnering. Het was een hete zomerdag, en op die dag waren ze samen bij een meer geweest. Waar het was geweest, of hoe ze er waren gekomen wist ze niet meer, maar het had er ook niet toe gedaan, want ze was met hem geweest. Die dagen hadden ze samen door het hoge gras gerend, en hij had haar met die ogen aangekeken, die ogen die de mooiste waren die ze ooit had gezien. Ze waren net zo stralend geweest als de hemel boven hun, waar geen wolkje aan te bekennen was. Hij had naar haar gelachen, met de liefste en onschuldigste lach die er was, de lach van een engel, waarbij hij kuiltjes in zijn wangen kreeg. En ze zou hem nooit meer terugkrijgen, hem nooit meer zien lachen. Ze had alleen nog wat herinneringen, die allemaal even mooi en onwerkelijk waren. Misschien was het allemaal een droom geweest, en was ze net wakker geworden, terug in de harde werkelijkheid. Ze zou liever voor altijd in haar dromen met hem zijn dan alleen in de realiteit. Ze keek naar zijn gezicht, die nog steeds precies hetzelfde lag. Natuurlijk was het geen droom geweest, maar het had er zoveel op geleken. De tranen op haar gezicht droogden op nu ze gestopt was met huilen. Ooit zou ze hem terug zien, en dan zouden ze opnieuw door het gras rennen, onder een felblauwe hemel die net zo blauw was als zijn ogen.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s